Einkonuleikur eftir Gunnvá Zachariasen og Riu Tórgarð

“Í Føroyum livdi úti í Skúvoy ein kona, sum æt Sára Malena Guttormsdóttir. Hon sigst verða tann seinasta gandakellingin í Føroyum...”

Sára Malena í Heimaragarði í Skúvoy varð fødd í 1832 og doyði í 1903. Hon var einabarn. Longu sum barn hevði hon ringt orð á sær. Hini børnini vildu ikki hava hana við í spælið, tey vaksnu øtaðust um, hvussu hon tíggjaði sær og foreldur hennara høvdu helst viljað sloppið sær av við hana. Men hon var gløgg, dugdi at lesa langt áðrenn hon fór í skúla og røsk til alt arbeiði, inni sum úti. Seinni fóru søgur at ganga um hana, at hon skuldi duga gand og at biða ilt yvir onnur. Tað segist, at hon var atvoldin til fleiri vanlukkur og at hon í fleiri førum hevndi seg afturfyri eyðmýking og happing.

“Frásagnirnar um heksina úr Skúgvi vórðu fortaldar við undran um alt landið”, skrivar Eyðun Andreassen, fólkalívsfrøðingur í grein síni um Sáru Malenu í tíðarritinum Brá (1984).

Nú, vit báðar, Ria og Gunnvá, eru komnar at kenna hana eitt sindur betur, eru vit enn líka hugtiknar og forvitnar. Vit kenna okkum drignar at henni, vit droyma hana, ynskja at mana hana fram, at tráspyrja hana um alt møguligt, vit ynskja at skilja hana. Vit hava lisið í keldum og vit hava tosað um hana. Vit hava tikið til okkum søgurnar um hana; vit hava valt burtur úr, spunnið og broderað víðari. Enn er hon líka duldarfull og samansett. Tað er, sum hoyra vit stillan látur onkustaðni frá. Ella er tað grátur?