Túrurin byrjar í fyrndargomlu bygdini Múla, sum liggur norðast á eystursíðuni á Borðoynni. Tað er vakurt og friðarligt at koma til Múla – eitt sindur sjáldsamt. Guttormur í Múla, sum skuldi duga meira enn at mata seg, búði einaferð her. Kanska er tað tí, at tað tykist eitt sindur gandakent. Ongin býr fast har í dag.

Gingið verður gjøgnum bygdina norður á endan á vallaða vegnum, har sum nakrir runnar standa framvið. Umleið 100 m longur norður, til eitt hegn, sum førir niðan til bøgarðsportrið. Vit ganga niðan norðan fyri hegnið, gjøgnum bøgarðsportrið og haðani 30 m longur niðan, til hornið á hegninum, sum stendur uppi á sløttum á Hagabrúgv. Haðani ganga vit norður eftir slættanum móti einum seyðabóli 200 m norðanfyri. Gøtan sæst ikki í fyrstuni, men tá ið vit ganga fram við seyðabólinum og eini kornkrógv beint aftaná, sæst gøtan væl. Skjótt koma vit í brattlendið á norðaru síðu. Legg til merkis, at gøtan býtir seg sundur tvær ferðir, og í báðum førum skalt tú velja ta ovaru leiðina. 
Meðan vit ganga vestureftir, fer Kunoyggin at koma undan. Í umleið 100 m hædd fylgja vit gøtuni allan vegin rundan um Múlan. Eftir at vit hava runda Múlan fara vit at ganga suðureftir. Her, oman fyri Fugltúvuna, koma vit til tað brattasta strekkið á túrinum. Ein góðan summardag er hetta gott at ganga hjá fólki, sum ikki hevur hæddarræðslu, men um veturin hevur tað neyvan altíð verið stuttligt. Sjógvur er beint undir, so hjá onkrum er hetta møguliga ov nógv.

Á leiðini suður til Ørmansdal ganga vit gjøgnum Múlagjógv og fleiri onnur djúp gil, har útsýnið niðan í røkurnar er sera gott. Frá Ørmansdali og suðureftir er ikki bratt.

Ein góðan kilometur sunnan fyri Ørmansdal er Ásugjógv. Her kundu bátar seta upp, um teir á leiðini komu í neyð av t.d. óveðri. Bátur kundi dragast niðan á sandin í gjónni, men ikki slapst upp úr gjónni, so her svóvu teir onkuntíð. Seinni bleiv tað tó gjørligt, við hjálp frá Heina-Jógvani, ið eisini gjørdi arbeiðið við gøtuna til Árnafjarðar. Í dag stendur bert ein illa farin rustaður kongur eftir, so her er ikki longur ráðiligt at ganga.

Komin um sýnina stutt sunnan fyri Ásugjógv koma Skálatoftir umsíðir undan. Grøni bøurin við øllum teimum veltu teigunum og húsatoftunum. Sum vit nærkast, kann ein ímynda sær, hvussu hetta samfelagið hevur búleikast. Her vóru samanlagt eini seks hús, harav eitt heilt har suðuri við bøgarðsendan. Í 1880 búðu 23 fólk á Skálatoftum í fýra húsum, og at tað mundi vera tað mesta, sum hevur verið.

Trý av hesum húsum vóru bygd tætt saman sum ein samanhangandi long lon. Hetta vóru Kongsstovan og Innistovan í hvør sínum enda við Roykstovuni ímillum.

Oman frá norðastu húsunum ganga vit trappurnar oman til lendingina, Kleivina, har ein neystagrund stendur. Tað er áhugavert, at hesi trapputrin oman gjøgnum bøin framvegis eru góð at ganga eftir hóast heilt tilvaksin av grasi.

Vit ganga niðan aftur til húsini og haðani heim eftir vallaðu gøtuni. Tá ið vit koma heim um bøgarðin, ganga vit víðari eftir bygdagøtuni, sum fyrsta strekkið í støðum er steinsett. 
Nógv er at hyggja at hinumegin fjørðin, har fleiri av hægstu fjøllunum í Føroyum eru umframt eisini størsta gjógv í Føroyum, Skarðsgjógv. So áðrenn vit vita av, eru vit komin suður til Strond, við byrgingina um Haraldssund.